Ocak ayında gösterime gireceği söylenen “Country Strong”da Gwyneth Paltrow’u bir country şarkıcısı rolünde izleyecekmişiz. Gossip Girl’ün ‘kraliçe arı’sı Leighton Meester’ın da geleceği parlak genç bir country yıldızını canlandırdığı filmin fragmanı internet alemine teşrif etmiş bulunmakta.

25 Ekim‘de çıkacak bol konuklu yeni Bryan Ferry albümünün kapağında Kate Moss’un bu gördüğünüz pozu yer alıyor. Kapak fotoğrafı Fransız ressam Manet’nin zamanında epey olay yaratan aynı adlı tablosundan esinlenerek çekilmiş.  Esas esinlenilen pozları albümün kapağında değil de kitapçığında göreceğiz gibi geldi nedense bize.  Albümün dillere destan konuklarını da bir hatırlatalım: David Gilmour, Flea, Radiohead’den Johnny Greenwood, Groove Armada, Primal Scream’in Mani’si ve Scissor Sisters.

Bryan Ferry’nin albümden ilk single’ı “You Can Dance” burada.

Yeni 45′likleri “Cinnamon” olacak diye bekliyorduk ama “Take A Load Off” çıktı şapkadan.

Radikal’de Cem Erciyes’inbugün anlattığı hikaye çok ilginç. Hemen okuyunuz… Lagendijk’in yazısını hafifmuzik’te paylaşmıştık…

Bir buluşamamanın hikâyesi: Bono yazısını okuyup etkilenince tanışmak istediği Radikal yazarı Joost Lagendijk’ı Olimpiyat Stadı’ndaki konser alanında fellik fellik arattı. Bu mümkün olmayınca da bir mektup yolladı

CEM ERCİYES (Arşivi)

‘Bir rock grubunun fazla abartılan şarkıcısı olmasaydım, gazeteci olurdum. Ve eleştiren bir gazeteci olurdum’
İSTANBUL - Her şey Ayşe Bulutgil’den gelen bir kısa mesajla başladı: “Bono Joost Lagendijk’la görüşmek istiyor, nasıl ulaşırım?” İstanbul Kültür ve Sanat Vakfı’nın basınla ilişkilerinden sorumlu Ayşe Bulutgil, birkaç defa aramış, sesini duyuramayınca telefonuma mesaj atmış. Bense kendimi ön grup Snow Patrol’a bırakmış, telefonu filan unutmuş vaziyetteyim. Konser gürültüsü arasında konuşuyoruz. Meğer, Ayşe haftalardır her gün Türk basınında U2 hakkında çıkan yazılardan bazılarını seçip, çevirip grubun menajerlerine iletiyormuş. Bunların içinde Bono en çok Lagendijk’ın Radikal’de çıkan yazısını beğenmiş ve hatta onunla tanışmak istemiş. Tabii konserin tüm sürprizleri gibi bu da bir son dakika kararı olduğu için hep beraber başladık Lagendijk’ın telefon numarasını aramaya.
Ben gazeteyi aradım, yazı işleri müdürlerinden Ali Topuz’dan telefon numarası istedim. Onda yokmuş, gazetede de o saatte bilecek kimse kalmamıştı. Ali Topuz’dan aldığım bilgiler ışığında Lagendijk’ın Radikal’de çıkan yazılarını çeviren Murat Uyurkulak ve Beril Köseoğlu’nu aradım, onlarda numarası vardır diye. İkisinin de cep telefonu kapalı, iyi mi! Bunun üstüne bir rock yıldızının aklına eseni gerçekleştirmeye çalışan organizatörlere fazla aldırmamaya karar verdim, işin peşini bıraktım.

‘Bono ısrarcı…’
Ama tam o sırada Ayşe’den ikinci mesaj geldi: “Bono, ısrarcı!” Bu sefer iş ciddiye bindi, ama telefonlar hâlâ kapalı, ben de birer mesaj attım ve onu bunu aramaya başladım. O sırada Beril Köseoğlu’ndan bir cevap mesajı geldi, işte Lagendijk’ın numarası. Tabii bu arada en az bir saat geçmişti, ama ne yapalım…
Ertesi sabah hemen buluşmanın detayları için Ayşe’yi aradım. Buluşamadıklarını öğrenmek tabii biraz hayal kırıcı oldu. Ardından Lagendijk’ı aradım. Meğer o da benim gibi, trafik korkusuyla stada erkenden gelenlerden biriymiş. Telefonuna önce Türkçe bir mesaj düşmüş. Eşinin yardımıyla okuduğu mesajdan Bono’nun kendisiyle buluşmak istediğini öğrenince, birilerinin dalga geçtiğini sanmış. Ardından organizasyon görevlileriyle konuşunca işin ciddiyeti anlaşılmış. Ama Lagendijk’a ulaşma mücadelesi sırasında geçen zaman, bu buluşmayı imkânsız kılmış.
U2’nun sahneye çıkmasına yarım saatten az kaldığı için, tanışma işini konser sonrasında yapalım demişler Lagendijk’a… Ertelenen şeyden hayır gelmez, konser sonrası da uçak saati geldiği için grup koştura koştura havalimanına gidince, tanışma gerçekleşmemiş.
Lagendijk, “Bono’nun yazımı beğendiğini duymak güzel oldu, tanışmak da iyi bir fikir olarak kaldı” dedi son söz olarak…

****

“Sevgili Joost,
Eve dönüş yolunda kalabalığın sesi hâlâ kulaklarımda çınlarken, size açık mektubunuzdan dolayı teşekkür etmek istedim. Ölçülü ve nazik satırlardı. Büyülü ülkenize gelip gizemlerini sadece birkaç günde kavramak ve çözmek mümkün değil, bunun için birkaç yıl bile yetmeyebilir. Siyasetiniz muhakkak ki karmaşık, fakat burada kulağıma çalınan en basit ve güçlü melodi, insanların geçmişin derinliklerine çok fazla dalmak istemediği. İnsan burada geleceği iliklerine kadar hissediyor… şeffaf bir şekilde iyi kararlar alındığı takdirde, Türkiye için büyümenin ve fırsatların sonu olmadığını görebiliyorsunuz.
Başbakan Erdoğan bu ozanlar grubuna müthiş bir misafirperverlik gösterdi ve vaktini büyük bir cömertlikle bize ayırdı. Onunla bir buçuk saat geçirdik, çok çeşitli meseleler konuştuk, en ciddisinden en hafifine kadar birçok konuyu ele aldık. Okul müfredatlarında bulunan bir şiiri okuduğu için düşünce suçlusu olarak hapiste geçirdiği günlerden söz ettik. Her tür soruya insan haklarından Sudan’a, Pakistan’daki sellerden İnan Suver gibi vicdani retçilere reva görülen muameleye kadar sorduğumuz bütün sorulara açık görünüyordu. Vicdani retçilerin durumunu inceleyeceğini söyledi…
Başbakan’ın kızı Sümeyye, kalkınma konularındaki bilgisiyle son derece etkileyiciydi ve annesiyle birlikte selzedelere yardım götürdüğü Pakistan’dan daha yeni dönmüştü… Yeri gelmişken şu an yanımızda, başbakanlık ofisinin duvarlarının birinden alınmış bir hediye var: Türkiye’nin 1850’lerdeki büyük kıtlık sırasında İrlanda’ya gönderdiği yardımın beyannamesi.
Şu açık ki, biz Başbakan’ın davetine icabet ettik ve oraya herhangi bir siyasi görüşü desteklemek için gitmedik. Popülist liberal bir rock grubunun böylesine önemli bir referandum öncesinde hükümetle bu kadar yakın görüntü vermesinin her iki taraf için de riskli olduğunu ve yorum yapmamız durumunda her iki tarafça da kullanılabileceğini bilmeyecek kadar naif değiliz. Durum bu değildi.
Böyle iç meseleler bizim işimiz değildi… ancak bir sanatçı diğer yaratıcı veya eleştirel sesler bastırıldığında sesini daima yükseltecektir. Hükümetlerin gücü, eleştirileri kabul edebilmesiyle ölçülebilir. Özgür bir basın demokrasinin mihenktaşıdır. Bir rock grubunun fazla abartılan şarkıcısı olmasaydım, gazeteci olurdum, bundan kesinlikle eminim. Ve eleştiren bir gazeteci olurdum. Kısa süre sonra Türk hapishanelerinde muhtemelen 90 düşünce suçlusu gazeteci olacağını söylediğinizde, bunun son dönemde kaydedilen ilerlemenin büyük kısmını heba edeceğine ve ülkeyi, eşi Hanım’ı ve ailesini konserde ağırlamaktan büyük onur duyduğumuz Fehmi Tosun’un kaybedildiği karanlık günlere döndüreceğine katılırım.
Sanatçılarla hükümet arasındaki bu tür bir diyalogla ilgili mesele şu: Bu olağanüstü bir şey olmamalı. Bir bütün olarak toplumun tanımı tam da, sanatçıların, biliminsanlarının, sporcuların, dindarların, laiklerin -herkesin- katkı yapmasıdır.
Pazartesi akşamı Zülfü Livaneli ve kardeşi Ferhat’la sahneyi paylaşmak bizim için onurdu. Zülfü kitlenin sesini özel bir yere taşıdı ve nesiller arasındaki ayrımlar eriyip gitti. Fehmi için ‘Kaybedilenlerin Anneleri’ni söyledik, bunu Zülfü’nün demokrasi şehitleri için bestelediği ‘Yiğidim Aslanım Burada Yatıyor’ takip etti… bütün stat şarkıyı satır satır söyledi… Kendi kendime U2’nun böylesine güçlü bir bağ kurabilmesi için kat etmesi gereken uzun bir yol olduğunu düşündüm… ama yine de ilk buluşma için fena değildi.
Bu kadar ciddiyet yeter. İstanbul’daki vaktimizin hepsi aktivizmle ve vicdan meseleleriyle geçmedi - bazı büyük aptallıklar da yaptık, Köprü’den geçerken trafiği durdurduk sözgelimi (arkada oluşan kuyruktaki insanlardan samimiyetle özür dileriz), göbek dansı izledik ve cumartesi akşamı birkaç bardak şampanya içtik.
Bir kez daha böylesine düşünceli bir açık mektuptan dolayı size teşekkür ederim; son günlerde ve akşamlarda tanıştığımız bütün insanlara da teşekkür ederim. Bu büyük şehre acemiler olarak geldik, hayranları olarak ayrılıyoruz.”

Radikal’den..

Başlık bana değil Hıncal Uluç’a ait. Galiba bugün bayramımı kendi tarzında kutlamak için yazmış bu yazıyı sabah neşem oldu sağolsun. Sizin de bayramınızı kutlar ellerinizden öperim Hıncal Bey… Bakın yazı aşağıda…

Sevsinler!..
Bir müzik eleştirmenimiz vardı, Fazıl Say saldırganları arasında.. Mehmet Tez.. Milliyet.. Efendim “Yavşak” lafına bozulmuş. Bir sanatçıya bu laf yakışır mıymış..
Geçen gün dinlemeye doyamadığı şarkıyı açıkladı.. Sevdiği değil, tekrar tekrar dinlemeye doyamadığı şarkı Cee Lo diye birininmiş. Adı, Fuck You!..
Çevirmeye utanırım, zaten suç. Ama İngiliz dilinin en ağır küfürü. Türkçesi sinkaf.. Biz “Ananı” deriz ya.. Onlar “Seni” diye söverler..
Yavşak ağır laf.. Ama “Seni sinkaf” sanat!..
Yavşağa kızıyor. “Seni sinkaf edeyim” lafını duymaya bayılıyor..
Çelebi böyle olur, bizde fikir adamı dediğin!..

Sabah, 9 Eylül

Şarkının klibini şuradan izleyebilirsiniz Hıncal Bey… Hakkatten de pek severim klibi de çok güzel…

Bu beklenmedik haber dün gece Mike Portnoy’un resmi twitter ve facebook sayfalarından yaptığı açıklamayla geldi. Gelmiş geçmiş en iyi davulcular arasında gösterilen Portnoy’un aynı zamanda kurucularından biri de olduğu Dream Theater’dan neden ayrıldığını açıklayan mesajı bakın şöyle.

Ne yalan söyleyelim fotoğrafı ilk gördüğümüzde biz pek çıkaramadık kim olduğunu. Ama Interview dergisine göre fotoğraftaki Marilyn Manson’ın ta kendisi. Meğer Bay Manson HBO’nun komedi dizisi (bizde de CNBC-e’de gösterilen) “Eastbound & Down“un büyük bir hayranıymış. Eski beyzbol oyuncusu Kenny Powers’ın gözden düştükten sonra sıradan, günlük hayata uyum göster(me)me çabalarının yol açtığı türlü olayı anlatan komedi dizisini ne kadar sevdiğini böyle bir fotoğraf çekerek (evet bizzat kendisi çekmiş) tescillemek istemiş.

Tabii durduk yere bu fotoğrafın internette dolaşmaya başlamasında, dizinin yönetmenlerinden Adam Bhala Lough’ın gelecek sene gösterime girecek olan ve başrolünde Manson’ın oynayacağı filmi “Splatter Sisters”ın haberini de ufaktan çıtlatmak var gibi geldi bize.
Söylenene göre “Eastbound & Down”un bir diğer “rocker” hayranı da Jack White’mış.

Kings Of Leon‘dan bayram kıyağı! Huzurlarınızda “Come Around Sundown”un ilk single’ı.

Bu dergi Japon Vogue Hommes. Etlerden elbise fikrini bakalım bizde ilk hangi fotoğrafçı taklit edecek (pardon esinlenme). Yarın Hadise’yi falan böyle görürseniz nedenini biliyorsunuz artık.  Tıkla oku.

Şurada da yerli versiyonu var.

Dün gece gerçekleşen törenle Mercury Prize’ı “xx” isimli ilk albümleriyle The xx almış. Görünüşe göre geçen sene sürpriz bir şekilde Speech Debelle’i ödüllendiren Mercury Prize jürisi bu defa pek kimseyi şaşırtmayacak bir karar almış.
Independent’ın törene ilişkin haberi şurada. Diğer aday albümler hangileriydi hatırlamak isterseniz onlar da burada.

Evet, gayet eğlenceli olabilirdi. Hele tek yapmanız gerekenin sadece neden Slash’in gitar teknisyeni olmayı hak ettiğinizi anlattığınız 2 dakikalık bir video’yu buraya yüklemek sonra da sonucu beklemek olduğu düşünülürse. Ama ne yazık ki hevesleri kursaklarda bırakacak bir detay söz konusu; yarışmaya sadece ABD vatandaşı Myspace kullanıcıları katılabiliyor. Biz yine de “Vize mize oturma izni artık neyse halleder okyanusun öte yakasına geçerim” diyebilecek bir Slash hayranı olabilir ihtimalini düşünerek haberi es geçmeyelim istedik.

Slash’in şu andaki gitar teknisyeni Chet Haunt bakın yarışmanın detaylarını Slash eşliğinde şöyle anlatıyor:

NPR (National Public Radio) 14 Eylül’de piyasaya çıkacak 14 albümü bir haftalığına baştan sona şuradan dinleme imkanı sunmuş. Robert Plant’in Band Of Joy’undan Of Montreal’e, Bilal’den Chromeo’ya ve hatta Superchunk’tan Blonde Redhead ve Mavis Staples’a.  Keşif bekleyen Junip ve Justin Townes Earle gibileri de cabası. Vakit yaratıp dinlemek elzem!

Ekim ayı başında piyasada olacak yeni Belle & Sebastian albümü “Write About Love”dan aynı adlı şarkıyı dinleyelim bir yandan da albümle alakalı birkaç detaya göz atalım.

Ekibin Rough Trade’den çıkacak üçüncü işi olan “Write About Love” Nisan ve Mayıs aylarında Los Angeles’taki meşhur Sound Factory stüdyolarında tıpkı bir önceki albümde olduğu gibi  Tony Hoffer gözetiminde kaydedilmiş. “Write About Love”ın konukları arasında en son “An Education”da izlediğimiz Carey Mulligan ve Norah Jones da bulunuyormuş.
Sahaya çıkacak muhtemel 11′i de verelim tam olsun:
I Didn’t See It Coming
Come On Sister
Calculating Bimbo
I Want The World To Stop
Little Lou, Ugly Jack, Prophet John
Write About Love
I’m Not Living In The Real World
Ghost of Rockschool
Read The Blessed Pages
I Can See Your Future
Sunday’s Pretty Icons

Görmeyen kalmasın bari…

Herkes U2′nun peşindeydi. Bono köprüde, Bono House Cafe’de, Bono Başbakanla, Bono Egemen Bağış’la. Halbuki İstanbul’da başka şöhretler de var. Bono’nun karısı Ali ve arkdaşları geçen akşam Chocolate’ta yemek yiyordu. Yanlarındaki masada ise Türkiye’ye Dünya Basketbol Şampiyonası’nı izlemek için gelen basketbol tutkunu ünlü bir yönetmen vardı. Üzerinde “USA Against the World” yazan tişörtüyle üstelik. Bu yönetmen hem maçlara gidiyor, hem İstanbul’da takılıyor ama kimse kendisini tanımıyor. Efendim Hafif Müzik söylesin de haberiniz olsun bari. Biz NBA’den bir resmini koyduk. Buradaki halini görüntülemek bizim magazin fotoğrafçılarına düşüyor. Hemen bir çıkış alın bu sayfadan ve peşine düşün Spike Lee’nin.

Ha evet. O isim Spike Lee bu arada…

EZİK EDİT: Meğer magazin basını dışında herkesin haberi varmış. Dolayısıyla biz dekonuya atlamış gibi olduk.

NE ÖĞRENDİK? Özellikle Twitter’ı iyi takip et…

Sizi hemen şu tarafa alalım. Albüm grubun Myspace sayfasına yüklenmiş, dinlenmeyi bekliyor.

Bu görüntüleri yarın gazetelerde göreceksiniz. Ama Türk basınında ilk kez Hafif Müzik’te…

Fotoğraflar: Muammer Yanmaz

Bu en komiği şu alttaki…

Snow Patrol

* Son zamanlarda duyduğum en büyük Türk yalanı şu: “U2’ya gidiyorum ama Snow Patrol için. Onları izledikten sonra çıkacağım.” Güldürmeyin beni…
* Bakan hoşuna gitmeyen bir laf etti diye Tarkan’la böyle konuşuyorsa, elinde fırsat olsa sıradan vatandaşa kim bilir ne yapar merak ediyorum.
* Son zamanlarda duyduğum en büyük ikinci
yalan da şu: “Sevdiğim grup Türkiye’ye gelse bileti 1000 lira da olsa mutlaka satın alır giderim.”
* Gnarls Barkley ekibinden Cee Lo’nun solo albümü için hazırladığı “Fuck You”yu dinlemeye doyamıyorum. Bütün âşıklara hediyem olsun.